Blog Maureen: Toch maar wel….!!

Op het laatste moment besluit ik woensdag toch wel mee te lopen. Net als ik mij in hardlooptenue heb gehesen breekt de hemel open en komt de regen met bakken uit de lucht. Dit weerhoudt mij niet meer. Als ik eenmaal mijn schoenen aan heb, houdt niets mij meer tegen. Ik heb wel in ergere weeromstandigheden gelopen. Tot vijf voor zeven heb ik in dubio gezeten, zal ik wel zal ik niet. Heel herkenbaar, gebeurt mij wel vaker. Dan kan ik allerlei redenen bedenken waarom ik vind dat ik niet hoef te gaan. Maar in the end weet ik dat ik altijd beter wel kan gaan. Het gemak van niet gaan – en vervolgens de hele avond met het gevoel zitten: zal ik nog gaan, kan ik nog gaan – weegt namelijk niet op tegen het voldane gevoel achteraf als ik wel ben geweest.

Ben echt nog nooit terug gekomen van een rondje rennen met de gedachte zo dat was even zonde van mijn tijd.

Enfin, met nog meer regen dan vorige week op naar de Grote Waal. Verwachtingsloos deze keer. Het lange Hemelvaartsweekend bestond uit drank en slaap. Van het een veel te veel, van het ander veel te weinig. Een slechte basis in ieder geval voor een scherpe tijd. Maar ach, ik heb het grootste struikelblok al overwonnen: überhaupt gaan.

De opkomst valt mij, gezien het slechte weer, zeker niet tegen. Aan de start staan de lopers ongeduldig te wachten op het startschot. Zo lang mogelijk heeft iedereen gewacht om van schuilplek naar startvak te gaan. Even is het nog onduidelijk of we nog op de bus moeten wachten, maar dan kunnen we toch beginnen.

Tweede ronde: pff nog maar bij ronde twee, zal ik het hierbij laten? Zal ik er maar drie doen?

Het is toch ook wel een psychologisch dingetje die vier rondjes. Maar gaat altijd wel in een zelfde soort ritme. Eerste ronde: route verkennen. Tweede ronde: pff nog maar bij ronde twee, zal ik het hierbij laten? Zal ik er maar drie doen? Toch altijd gevaarlijk die mogelijkheid om eerder uit te stappen. Al weet ik ook dat ik dat nooit doe. Heb ik van te voren bepaald er vier te doen, dan doe ik er ook vier. Derde ronde: het inhalen gaat beginnen. En dan de vierde ronde: het einde is in zicht, proberen nog te versnellen.

En zo dus ook deze week. Op de route heb ik weinig aan te merken. De trap breekt me pas de laatste ronde echt op. Ondanks de regen ben ik wel dorstig, nadorst misschien? ;-). Ik finish in 52:15. Tijden boven de 50 minuten zijn tegenwoordig regel en geen uitzondering meer.

Hopelijk kan ik dat nog doorbreken deze editie van de wijkenlopen. Nog drie te gaan, dus alles is nog mogelijk :-).

Tot volgende week.

Maureen

Blog Maureen: Nieuwe route, nieuwe kansen

Vandaag een nieuwe route. Dit keer niet de Nieuwe Steen, maar de nieuwe wijk in de Risdam. De start dus niet bij de hockeyvelden, maar bij Hollandia op de atletiekbaan. Kijk dat is fijn, want dat betekent elke ronde 400 meter op de baan.

Regen, regen, regen. Het lijkt vandaag wel niet te willen stoppen. Zal ik het met de titel van mijn vorige blog op ons afgeroepen hebben? Bij de start sta ik, in mijn vorige week ideaal omschreven startpositie, bibberend van de kou te wachten tot we mogen beginnen. Alleen de vuilniszak ontbreekt.

10.6 kilometer. Tijd 53:40. Hoe dat ging, gaan we analyseren aan de hand van onderstaand schema.

Het is druk bij de start en bijna stapvoets kom ik de poort door. Maar dat is niet erg, want vandaag is mijn plan om heel rustig te beginnen, echt heel rustig. Mijn eerste kilometer mag hoe dan ook niet de snelste zijn. Hoewel ik altijd denk – vorige week ook weer – dat ik rustig aan begin, blijkt aan het einde van de race altijd weer dat ik te hard van start ben gegaan. Al doe ik er vandaag een uur over, zolang het een enigszins opbouwende race is, ben ik tevreden. Dat ik links en rechts word ingehaald, moet ik echt negeren.

Niet gek laten maken, oogkleppen op, rustig blijven lopen en straks is het mijn beurt om in te halen.

Mijn eerste kilometer loop ik in 5:42, dus dat gaat helemaal volgens plan. De route bevalt me wel. Ondanks dat deze langer is, gaat het rondje zo voorbij en die 400 meter op de baan lopen ook wel erg lekker.

De derde kilometer zet ik de versnelling al in. Misschien toch iets te vroeg, dus een klein beetje gas terug.

Ronde drie al weer. Ik loop nog steeds vrij ontspannen. Blijf lekker mensen inhalen en waar vorige week elke ronde een ware martelgang waren, bedenk ik mij nu dat het laatste rondje al in zicht is. Achteraf blijkt dat kilometer 8 mijn snelste is. Dat is einde ronde 3. Iets te vroeg gepiekt?

De laatste ronde blijk ik ook wat in te zakken. Tot ik bij het pad naast het Hollandia complex aankom. Vanaf daar zet ik de versnelling weer in en met flinke pas neem ik de laatste ronde op de baan.

Al met al lekker gelopen. Er moet nog steeds een hoop gebeuren om weer op mijn oude niveau te komen en het gaat een stuk langzamer dan ik had verwacht en zou willen, maar ik geef de hoop niet op en zal volgende week met frisse moed aan de start in de Grote Waal staan. Oei weer die vervelende dijk ;-).

Tot volgende week!

Blog Maureen: Run baby run. Rain baby rain!!!

Voor de start voel ik het nog niet, maar ik vermoed wel dat de 10 kilometer van Marathon Hoorn nog aardig in mijn benen zit. Wat was het warm afgelopen zondag. Ik ben niet zo’n mooiweerloper. Geef mij maar een beetje regen. Of wel zon, maar dan gecombineerd met een temperatuur zo rond het vriespunt. Dat zijn voor mij de ideale omstandigheden. Bij de start bibberend, nog gehuld in een vuilniszak, de minuten voorbij zien kruipen tot je ein-de-lijk mag starten en jezelf warm kan lopen. Winterwijkenlopen, misschien een leuk idee?

Ok weer terug. Het is nu mei, laat ik alsjeblieft niet gaan klagen over het weer en gewoon lekker gaan lopen. Dat is ook precies mijn doel van vandaag. Niet druk maken om tijden, ingewikkelde rekensommen in mijn hoofd maken en gefrustreerd raken door het steeds meer inleveren van hele kostbare seconden.

En we mogen in het Julianapark vandaag. Leuk!! Het IJsselmeer, sowieso dus pluspunten, afgewisseld met park, maakt het voor mij wel het favoriete rondje.

De vervelende klim de dijk op was ik even vergeten en daar hebben mijn benen het wel zwaar te verduren. Korte pas omhoog, op de dijk snel herstellen en gelukkig daarna berg(dijk)afwaarts het park in.

Zo af en toe breekt mijn oh zo geliefde regen even door, maar echt doorzetten wil het niet. Ondanks dat het niet zo warm is als zondag mag er van mij wel een goede bui doorbreken. Zowel na de tweede als de derde ronde denk ik aan stoppen, maar ik plak er toch elke keer weer een ronde aan vast.

De laatste ronde stort ik behoorlijk in. Gelukkig is het dan de laatste ronde en kan ik alles afstrepen. Nog een keer langs het bankje met de jolige mensen. Nog een keer langs het waterpunt, waar ik drie keer gretig gebruik van heb gemaakt. Nog een keer die vervelende klim omhoog en tot slot niet meer rechtdoor de volgende ronde in, maar eindelijk linksaf richting finish.

Wat is dat toch altijd een lekker gevoel, met de finish in zicht nog even alles eruit halen wat er in zit en dan is het weer klaar.

52.13 klok ik en ik ben kapot. Tijd was geen doel, dus daar hoef ik niet van te balen. Maar gewoon lekker lopen is niet echt gelukt. Toch ga ik zeer voldaan naar huis. Het was weer een gezellige loop en ik heb in ieder geval vier rondes mee gepakt.

Tot woensdag. Een nieuwe route, ik ben benieuwd!

Maureen

Woensdag 7 mei Kersenboogerd #wijkenlopen

Vóór de start van de wijkenlopen had ik nog de afspraak met mijzelf gemaakt: ik loop de avond ervoor niet! Ik wil, gezien mijn doel, niets forceren en met uitgeruste benen aan de start verschijnen. Maar ja, gewoon ‘nee’ zeggen tegen een potje tennis op dinsdagavond kan ik dan toch weer niet laten. En dat voel ik woensdag. Spierpijn, en niet zo’n beetje ook. Dat wordt extra lang inlopen dus.

De grootste fout die ik keer op keer maak, is dat ik te snel start. In het startvak probeer ik altijd net na de snelste lopers te starten. Toch laat ik mij altijd weer verleiden door de lopers om mij heen en ga ik mee in een tempo dat ik niet tot het einde toe volhoud. Mijn eerste kilometer is dan altijd de snelste.

Het eerste rondje bedenk ik hoe ik het ga aanpakken. De omstandigheden zijn – op de spierpijn na – goed. De temperatuur is heerlijk en er hangt een regenbuitje in de lucht. Het zou mooi zijn als ik elke ronde zo rond de 12 min. kan lopen, misschien iets erboven, maar niet teveel. Ik ben hier immers met een dóel. De eerste ronde kom ik door in 12.30. Hmm dit verloopt niet helemaal volgens plan. Wetende dat ik een snelle starter ben en steeds iets langzamer ga, ga ik hiermee boven de 50 minuten uitkomen. En dat wil ik niet; 50 minuten is een soort van psychologische grens voor mij.

Begrijp me niet verkeerd: het is een prachtige tijd, maar het past niet in mijn weer-sneller-wordenplan.

Enigszins gefrustreerd ga ik de tweede ronde in, want zo slecht voelt het niet. Van mijn spierpijn heb ik weinig tot geen last, ik haal nog steeds mensen in en ook de route bevalt me wel. Halverwege het tweede rondje krijg ik ineens een ingeving. De wijkenlopen zijn niet allemaal exact 10 kilometer. Sommige zijn iets langer en als ik het mij goed herinner is deze zelfs fors langer! Dat geeft mij weer hoop, want als ik dan even snel reken, was mijn eerste rondje zo slecht nog niet en zat ik omgerekend wel op een minuut of 12.

Net als na de eerste ronde negeer ik na de tweede ronde ook de drinkpost. Het is niet warm en ik wil geen kostbare tijd verspillen aan het aannemen van drinken en het drinken zelf. Sowieso is het drinken een kunst op zich, want ik gooi altijd meer over mijzelf heen, dan dat ik daadwerkelijk drink.

De vierde ronde lijk ik wel wat energie over te hebben om te kunnen versnellen. Achteraf, terugkijkend op mijn Nike+ app, blijkt dit helemaal niet zo te zijn, maar zo voelde het op dat moment wel. Het vierde rondje gaat dan ook best lekker.

Ik finish in 51:59. Mijn app vertelt mij dat de afstand 10,6 km was. En dat geloof ik meteen en graag, want dat betekent dat ik 10 km in 48:50 heb gelopen; lang niet slecht dus. Al is dit wel exact dezelfde tijd als op de Rokjesdagloop op 6 april – ik had stiekem gehoopt sindsdien wat vooruitgang te hebben geboekt.

Volgende week is Risdam aan de beurt. Hier ga ik het, voor het eerst in mijn wijkenloopcarrière, bij 5 km houden. Die zondag erna staat de Schutz Marathon Hoorn namelijk op de planning en ik wil mijn benen sparen. Alternatief zou een rustige 10 kilometer kunnen zijn. Maar ja, ik ken mijzelf: als het lekker gaat, kan ik mij toch niet inhouden.

Tot woensdag   :-)