Categorie: Blog

Blog van Robbert: Mosterd na de maaltijd

Nou dat was deel 8 uit de serie Wijkenlopen bepaald niet. Ik liep nota bene 5 km in 21.15, was nog niet sneller geweest dit seizoen… Het geeft de burger moed en nieuwe energie om het triathlon-seizoen volle bak in te gaan!

Inmiddels zijn de kruitdampen van de reeks Wijkenlopen al lang en breed opgetrokken, maar er komen nieuwe kansen aan:
1/8 Triathlon Schagen
¼ Triathlon Anna Paulowna en Abbekerk
Raamvallei Duo-Marathon in Cuijk en
Wie weet wat nog meer?

Een ding is zeker: volgend jaar gewoon weer meedoen aan de Wijkenlopen. Eerst maar eens lekker op vakantie

Groet Robbert

De Wijkenlopen deel 7- VV Westfriezen in Zwaag

Dit was weer een aflevering uit de serie: Gaan we wel of gaan we niet? Wel omdat:

• het mooi weer was;
• je altijd nog na 1 rondje uit kunt stappen;
• je ‘de hele week’ nog niets aan het hardlopen hebt gedaan;
• dit de enige avond is waarop er een wedstrijdje zou worden georganiseerd;
• het simpelweg leuk is om wekelijks de strijd aan te gaan met je loop(-groep)-vrienden;
• Zwaag wel lekker dichtbij is vanuit Oostwoud;
• je nu eindelijk weer eens een keer die 4 rondjes wilt uit gaan lopen.

Niet omdat:

• het eigenlijkveel te wam was om je druk te maken op je vrije woensdag-avond;
• dit het ‘lelijkste’ rondje van de 8 is;
• je deze week al 2x op de racefiets hebt gezeten en ook al hebt gezwommen;
• je vrouw en kinderen liever hebben dat je gewoon weer eens een avond thuis bent en blijft;
• je nooit zeker weet welke hardloop-vrienden acte-de-presence zullen geven (sommige deelnemers stinken zo naar zweet, dat je ze liever niet ziet (lees: ruikt);
• het ook wel eens fijn is om op de bank te gaan zitten en er niet meer af te komen (ook al is er geen bal op TV); nou

Heeft u me gezien?

Groet Robbert

Sporten, m’n kinderen krijgen het ‘met de paplepel ingegoten’, maar als ze dan tegelijkertijd met je aan de start staan…

Afgelopen week was de primeur voor m’n dochter bij de Wijkenlopen, ze is nu inmiddels 15 jaar. Samen met haar beste vriendinnetje van school had ze afgesproken om 19.00 uur bij de inschrijfbalie van Sportcentrum Vredehof.

Fluorescerend  armbandje om de pols en rustig wandelend naar de start, inmiddels ziet (en hoort) ze mij  ‘Jan en Alleman’ gedag zeggen. Dat krijg je als je al een tijdje meeloopt in het circuit. M’n dochter heeft er geen last van, ze kent het inmiddels wel. En ik vind het leuk als ze wel eens zegt: ‘Pap, ze kennen jou allemaal!, Dat is toch niet normaal?’

Maar vanavond  is mijn beleving anders, want ik voel me trots en waarschijnlijk straal ik dat ook uit. Zoiets van: Kijk mij hier wandelen met m’n grote meid, die gaat ook een paar rondjes lekker hardlopen….

En het mooiste daar aan is nog wel dat ik zowel haar, als m’n zoon, nooit heb gedwongen om iets met sport te gaan doen. Nee, dit komt echt uit haar zelf. Ze vindt het leuk en geniet met volle teugen als ze straks met haar klasgenootje een paar rondjes door het Risdammerpark loopt.

Zo heb ik het destijds, toen ik nog puber was en lekker thuis woonde,  ook van m’n eigen vader mee gekregen: Welke keuze je ook maakte in het leven, mijn vader vond het altijd goed

Want – om het met de woorden van Stef Bos te zeggen – Papa, ik lijk steeds meer op jou!!!

Groet Robbert

We kennen allemaal het teleurgestelde en vooral pijnlijke gevoel wat je hebt als je een keer niet kunt meedoen aan een wedstrijd waar je maandenlang naartoe hebt geleefd. Een tegenvaller waar je niet op zit te wachten wanneer je plotseling ziek bent geworden, wanneer je een stevige griep hebt moeten doorstaan en waardoor je trainings-kilometers dusdanig naar beneden moesten worden bijgesteld en je weet:

“Ik ga zondag starten, maar meer dan 5 km houd ik het gewoon niet vol…..’

Of wanneer je door een stommiteit een lelijke blessure hebt opgelopen. Bijvoorbeeld door in je jeugdige enthousiasme ‘ja’ te zeggen tegen een vriend die je uitnodigde voor een recreatief volleybal-toernooi (terwijl je eigenlijk nooit volleybal speelt). En tijdens dat toernooi verstuik je je enkel omdat een ander tijdens het blokkeren van een bal aan het net per ongeluk op je voet landde…

En dat de dokter dan zegt: ‘Voorlopig niet zwaar belasten die enkel, meneer van Meulem’

Of je hebt een uitstekende voorbereiding gehad op een wedstrijd en 1 van je beste vrienden besluit onverwachts te gaan trouwen en je dus wordt verwacht op de vrijgezellendag. Juist ja! Precies op de dag (avond en nacht) voor die ene wedstrijd……

Maar afgelopen week merkte ik dat er nog een ander soort van pijnbeleving is. Bijvoorbeeld als je denkt te kunnen gaan deelnemen aan deel 4 van de Wijkenlopen Hoorn en je een bericht krijgt via de familie-app: ‘Moeder viert toch haar verjaardag, woensdag-avond a.s.worden we allemaal verwacht bij de Chinees’

Ten eerste had niemand verwacht dat moeder haar verjaardag nog zou gaan vieren want we zien elkaar wekelijks en waarom zou je je verjaardag nog vieren als je 70 wordt? Ze weet toch niks te vragen…

Ten tweede waarom moet dat gebeuren op een doordeweekse avond? Verjaardagen worden toch altijd in het weekend gevierd? En nu opeens niet ….  Ik wil dit graag snappen… Maar de rest van de familie was onverbiddelijk: ‘Robbert, je moet komen want moeder wordt 70. Het kan de laatste keer wel zijn……’

Au, au, au

Het was een gezellige (woensdag-)avond, maar weer geen Wijkenloop dus!

Volgende week dan maar???

Groet Robbert

A.V. Hollandia – Waar moet het eigenlijk over gaan?

Het was lange tijd onduidelijk, waar gaat de blogger deze week over schrijven? De razende reporter van Onswestfriesland dacht dat dit stuk al klaar was voordat er afgelopen woensdag überhaupt gelopen was in/rond de ‘Blauwe Berg’; maar daar vergiste hij zich in….

Kijk, een blog kan overal over gaan; maar het kan ook nergens over gaan en toch lekker leesbaar zijn, begrijpt u wat ik bedoel? Bovenstaande beschrijft het wekelijks dilemma van de schrijvende blogger; ga je een verhaal schrijven dat over jezelf gaat, de zogenaamde ‘lifeblog’ – dat doet voorkomen dat je jezelf wel heel erg de moeite waard vindt om wekelijks (of zelfs dagelijks, dat zou ook kunnen) ergens iets over te publiceren…

Je zou misschien beter kunnen kiezen voor een ‘wijkblog’; we lopen immers iedere week in een ander wijk van Hoorn. Maar zitten de lezers daar op te wachten? Dan wordt het toch al snel een opsomming van de speciale plekjes in een stadsdeel waar de gemiddelde hardloper maximaal eenmaal per jaar een paar km hard door heen rent …..

Of ga je toch schrijven over het wekelijkse hardlopen; je eigen ‘specialiteit’, de hobby waar je ‘groot’ mee bent geworden, een echt ‘themablog’ dus. Is toch uiteindelijk de meest aantrekkelijke vorm, vind ik.

Maar natuurlijk (en gelukkig) is er ook altijd nog de verfrissende innovatieve kant van de zaak: een blog kan –  zoals al eerder gezegd – overal over gaan. En dat maakt het wel zo leuk. Voor u als lezer, voor mij als blogger, voor iedereen!

Verandering van spijs doet eten – Laten we maar weer eens lekker gaan hardlopen, al dat geleuter over een stukje tekst dat m.b.v. een paar simpele muisklikken op het wereldwijde web verschijnt. Ik ben d’r effe helemaal klaar mee, basta!

Tot woensdag!

5 t/m 21 augustus staat Brazilië volop in de schijnwerpers, Olympische Spelen. Er zullen alleen al bij het onderdeel atletiek 141 medailles worden verdeeld (waar onder 47 gouden). Velen gaan genieten van de topsport die we dagelijks op TV zullen krijgen voorgeschoteld.

Kijken naar onze sportende medemens is altijd al een goede ‘motivator’ geweest om zelf ook (weer) eens de ‘stoute schoenen aan te trekken’.

Mijn alltime favourite is Carl Lewis; 9 keer goud, waarvan 4 in Los Angeles (1984). Ik voetbalde toen nog, van hardlopen had ik nog geen kaas gegeten…, en ik zwom redelijk hard bij zwemvereniging ‘De Stern’ in Midwoud. Hij inspireerde toen enorm; z’n bouw, z’n snelheid, z’n kop, z’n stijl, alles eigenlijk.

Ik ben benieuwd wie er dit jaar hoge ogen gaat gooien in Rio en ga zeker weer (te) veel televisie kijken, vooral de atletiekonderdelen wil ik eigenlijk allemaal (live) zien
Maar ik blijf zelf hoe dan ook actief (hard-)lopen, en zwemmen, en fietsen, en schaatsen, en skaten, en …..

De Olympische limiet voor Rio haal ik er helaas niet mee, maar ach,wat geeft het?

Tot woensdag

Deze tweede woensdag-avond noodgedwongen laten schieten; nachtdienst … Heel verstandig zeggen ze thuis: ‘anders word je een beetje chagrijnig pap’. Nog niet zo lang geleden deed ik, nachtdienst of niet, gewoon nog mee, sloeg het ‘voorslapen’ dan over. Maar verstand komt met de jaren zeggen ze …

Ik heb er geen gevoel aan over gehouden. Zie al een mooi filmpje op Facebook voorbij komen. Lees de uitslagen; zie o.a.: Hans K, 5 km binnen de 20 minuten, Frank S 10 km in 45.13, Rob W 10 km in 46.08 (12,6 km per uur zegt ie), maar dat wil ik ook. Ik loop achter…

Morgen, als ik ben uitgeslapen, ga ik trainen, da’s een ding dat zeker is. En volgende week ben ik er bij in het Julianapark bij HVV Hollandia, weer of geen weer, nachtdienst of geen nachtdienst, schijt aan de ‘leefregels’.

Oh nee, ik besef me opeens dat ik a.s. zondag een 1/8-ste triathlon op het programma heb staan, dus ik kan niet al te hard trainen. Nou, dan maar een rustige duurloop, ook goed.

Een dag niet gelopen, is een dag niet geleefd!!

Groet Robbert